கோயில் தலப் புராணங்களிலே கூறப்படுவதுபோல, ஒரு சமயம் லோகசாரங்கன் எனும் முனிவர், திருக்கோயிலுக்குத் தீர்த்தம் எடுப்பதற்காக காவேரித் திருநதிக்கரைக்கு வந்தருளினார். அந்நேரம் திருப்பாணாழ்வார் பரம பக்தியிலே ஆழ்ந்து, தம்மைச் சூழ்ந்த உலகியலாற்றலைக் கூட அறியாது, “வழி விடும்” என்று சாரங்க முனிவர் அழைத்த குரலும் காதிலே புகாதபடி இருந்தார்.
அவ்வாறு தம் வழி மறைக்கப்பட்டதென எண்ணிய லோகசாரங்கர், அவரை விழிப்பிக்கவேண்டுமென்று சிறிதொரு கல்லை எறிந்தார். அது துரதிருஷ்டவசமாகத் திருப்பாணரின் நெற்றியில் பட்டு, இரத்தம் வழிந்தது. நிகழ்ந்ததனை அறிந்த திருப்பாணர், எவ்வித கலக்கமுமின்றி, தம்மை மறைத்துக் கொண்டு அமைதியோடு ஒதுங்கினார்.
இதனை உணராத முனிவர் தீர்த்தம் எடுத்துக் கொண்டு திருக்கோயிலுக்குத் திரும்பினார். அங்கு வந்து ஸ்ரீரங்கநாதனின் அர்ச்சாமூர்த்தியின் நெற்றியிலே இரத்தம் வழிந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டு மிகுந்த அதிர்ச்சியுற்றார். அன்றிரவு, அந்த லோகசாரங்கரின் கனவிலே ஸ்ரீமன் நாராயணன் தாமே திருவடிவுடன் தரிசனம் கொடுத்து, “நாளை காலை திருப்பாணரை உன் தோள்மேல் சுமந்து என்னிடம் கொண்டு வா” என ஆணையிட்டார்.
அதன்படி மறுநாள் லோகசாரங்கர் திருப்பாணரிடம் சென்று, “திருக்கோயிலுக்குச் செல்வோம்” என்று வேண்டினார். ஆனால் திருப்பாணர், தம் மரபுப்படி, “நான் அந்தப் புனிதத் திருவாயிலைத் தாண்டுதல் இயலாது” என்று பணிவுடன் மறுத்தார். அப்போது முனிவர், “இது எனது விருப்பமல்ல; பகவான் ஆணை” என்று கூறியதுமே, திருப்பாணர் தம்மையே மறந்து, பகவத் ஆணையின் பெருமையால் ஆழ்ந்த பரவச நிலை அடைந்தார்.
அதற்கு லோகசாரங்கர், “அப்படியெனில் உன் குற்றச்சாட்டு இதுவே என்றால், நான் உன்னைத் தோளில் ஏந்தியே திருக்கோயிலுக்குக் கொண்டு செல்வேன்” என்று சொல்லி, திருப்பாணரைத் தோளிலே ஏந்தி, பரமபதத்திற்குச் செல்லும் பேர்வழியெனத் திருவரங்கத் திருவாசலை அடைந்தார்.
கருவறை அருகே சென்றவுடனே, திருப்பாணருக்கு ஸ்ரீரங்கநாதனின் பரம சௌந்தர்யமும் ஆனந்தமும் ஊற்றெனப் பொங்கியது. அச்சமயமே அவர், எம்பெருமானின் திருவடிகளிலிருந்து திருமுகம் வரை அழகையும் செழுமையையும் வர்ணிக்கும் பத்து பாசுரங்களாகிய “அமலனாதிபிரான்” என்னும் பிரபந்தத்தைப் பாடி, இறுதியில் அந்தப் பரமபுருஷனுடைய திருவடிகளில் தம்முடைய உயிரையே சமர்ப்பித்து, திருவடிகளில் லயித்தார்.
இதுவே, ஒரு பக்தன் கோயிலிலே எம்பெருமானை வழிபடும் முறையும் ஆகும்—முதலில் திருவடிகளை தரிசித்து, அங்கிருந்து மேன்மேலும் கண்ணால் அனுபவித்து, இறுதியில் முழுமையாக பகவத் சன்னிதியில் கரைந்து நிற்க வேண்டுமென்பதை நமக்கு உணர்த்துகின்றது. அந்த அமலனாதிபிரான், வீணையின் இசை ஒலியையும் விட இனிமையானது என்று சான்றோர் பாராட்டுகின்றனர்.
(மராத்தி “அபங்க்” பாடல்களில் “பாய ஜோடுனி விடே வரி…” (செங்கல் மீதுள்ள திருவடிகளை பார்க்கின்றேன்...) எனும் பாட்டில், சந்த் ஜனாபாய், ஸ்ரீவிட்டலனை இதேபோல வர்ணிக்கிறாள். அவள் சிறிய வயதானதினால் தந்தை அவளைத் தோளில் ஏந்துகிறான்; மேலே ஏறியவுடனே அவள் முதலில் தாமரைத் திருவடிகளின் மகிமையைப் பாடத் தொடங்கி, பின்னர் மெல்ல மெல்ல முகம் வரை சென்று நிறைவு செய்கிறாள்—இது திருப்பாணாழ்வார் செய்த அனுபவத்தோடு ஒத்ததாகும்.)
இங்கே, பக்திப் பாரம்பரியத்திற்கு ஒரு வணக்கமாக, அவரது பத்து பாசுரங்களில் இறுதி பாசுரத்தின் கருத்தை நினைவு கூர்வோம்.
கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணெய்
உண்டவாயன் என்னுள்ளம் கவர்ந்தானை
அண்டர்கோனணி யரங்கன் என்னமுதினைக்கண்ட
கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாவே.
“தாசர கீர்த்திகளில்” ரங்க-விட்டலன், “கங்காலித்யாதகோ காவேரி ரங்கன நோடதே…” எனப் பாடி—(கர்நாடகத்திலிருந்து தமிழ்நாடு வரை காவேரிக் கரையோரத் திருவரங்கநாதர்களைக் குறிப்பிட்டு) “காவேரி ரங்கனைத் தரிசிக்காத கண்களுக்கு என்ன பயன்?” என்று வினாவுகின்றார்.
ஆனால் திருப்பாணாழ்வார், இதைவிட மேலான நிலையில், “ரங்கனைத் தரிசித்த பின், இந்த உலகிலே வேறொன்றைப் பார்ப்பது கூட அவமரியாதை” எனப் பொருள்படும் வகையில் கூறி, ரங்கனையே பரம இலக்காகக் கொண்டு, அவனுடன் தாமே ஒன்றிப் போய் மோட்சத்தை அடைந்தார்—இவ்வாறு திருவரங்கநாதனின் திருச்சேவையில் தம்மை முழுதுமாகக் கரைத்தார்.
“கொண்டல் வண்ணனை” — கரும்பெரும் மேகம்போல் கறுத்த நிறத்தோடு, கருணைச் சாரல் பொழியும் காளிங்கநாயகனாய் எழுந்தருளுபவனும்;
“கோவலனாய் வெண்ணெய் உண்ட வாயன்” — இராஜகுமாரனாய் அவதரித்து, ஆயர் குலத்திலே கோபாலனாக வளர்ந்து, திருட்டு வெண்ணெயையும் அமுதென உண்டு ஆனந்தித்த திருவாயினை உடையவனும்;
“என் உள்ளம்” — என் நெஞ்சும், என் நினைவும், என் உயிரும் ஒன்றாய்க் கரைந்துள்ள அந்த அகத்தையும்;
“கவர்ந்தானை” — கண்ணைக் கவர்ந்தது மட்டும் அல்ல; உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொண்டு, என்னைத் தன்னுள் வைத்துக் கொண்ட பரமகள்வனும்;
“அண்டர் கோன்” — தேவர்களுக்குத் தலைவனும்; (அல்லது) நித்யஸூரிகளுக்கே நாயகனாய் நிற்கும் பரமேஸ்வரனும்;
“அணி அரங்கன்” — இவ்வுலகிற்கு அலங்காரமாயுள்ள திருவரங்கத் திருத்தலத்திலே, திருப்பாம்பணை மேல் கண்வளர்ந்து அருளும் அழகிய பெருமாளும்;
“என் அமுதினை” — எனக்கு உண்ணும் அமுதல்ல; அனுபவிக்கும் அமுதாய், பரம போக்யமாய் நிற்கும் என் உயிரின் உயிரான ஸ்ரீ ரங்கநாதனை;
“கண்ட கண்கள்” — இவ்வாறு அப்பெருமாளைச் சேவித்து நிறைபெற்ற என் கண்கள்,
“மற்றொன்றினை காணாவே” — இனி வேறொன்றையும், இவ்வுலகத்து பொருள்களையாவது சொல்லவே வேண்டா; பரம்பதநாதனையே ஆயினும் கூட, அவனன்றி வேறு உருவமாகக் காணும் மனநிலையற்றபடி, மற்றதை நோக்க மறுக்கும்.
உரையின் வியாக்யானச் சிறப்பு – ஸஹஸ்ரநாம த்யான ச்லோகத் தாக்கம்
அடியேன் இங்கு வியப்பது இதுவே:
பாணர்குலத்திலே பிறந்தவராயினும், இந்த திருப்பாணாழ்வார் ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாம த்யான ச்லோகங்களை தினந்தோறும் அனுஸந்திப்பவர் போலும் என எண்ணத் தோன்றுகிறது. சம்ஸ்கிருத ஞானம் எப்படிப் பெற்றாரோ? அல்லது இது முழுவதும் பகவத் க்ருபை என்னும் ஒரே காரணமேயோ?
ஏனெனில், “அமலனாதிபிரான்” என்னும் பத்து பாசுரங்களிலே, “சாந்தாகாரம்...” எனத் தொடங்கும் ஸஹஸ்ரநாம த்யான ச்லோகத்தின் நிழலே தெளிவாகப் புலப்படுகிறது.
“சாந்தாகாரம்” முதலான த்யான ச்லோகப் பொருள் – தமிழில் அழகாய்ப் பிரதிபலித்த விதம்
அந்த ச்லோகத்தின் முத்தான கருத்துகள், இவ்வாழ்வார் பாசுரங்களில் எவ்வளவு வியக்கத்தக்க வண்ணம் தமிழ்மொழியின் மையத்திலே உருகி வந்திருக்கின்றன!
“சாந்தாகாரம்” என்பதன் அமைதி-நிறைவு, இங்கு “அமலன்” எனத் தூய்மைச் சொல்லாக நின்றது.
“புஜகசயனம்” (அரவணைத் துயில்) என்பதற்கு, “அரங்கத்தர வினணையான்”, “அரவினணை மிசைமேய மாயனார்” எனும் பாசுரவாக்கியங்கள் நேராக நின்று சான்று கூறுகின்றன.
“பத்மநாபம்” என்பதனை, “அயனைப் படைத்த தோரெழிலுந்தி” என்று மெல்லிய தமிழ்ச் செழுமையாய் உரைத்தார்.
“ஸுரேசம்” (தேவர்க்குத் தலைவன்) எனும் தத்துவம், “விண்ணவர்கோன்”, “துண்ட வெண்பிறையன் துயர் தீர்த்தவன்” எனப் பல இடங்களில் ஒலிக்கிறது.
“விச்வாகாரம்” என்ற பரவலான உன்னதத்தை, “அண்டரண்ட பகிரண்டத்து ஒருமாநிலம்...” எனும் பரம விஸ்தாரச் சொற்கள் எடுத்துரைக்கின்றன.
“மேகவர்ணம்” என்ற தரிசனப் பண்பு, “கொண்டல் வண்ணனை”, “நீலமேனி” என்று பாசுரத்தின் உயிர்சொல்லாகிறது.
“சுபாங்கம்” என்ற அழகின் முழுமையை,
“முடிவில்லதோர் எழில் நீலமேனி” என்று வளம் நிறைந்த தமிழில் அமைத்தார்.
“லக்ஷ்மீகாந்தம்” எனும் ஸ்ரீவாசத்தை, “திருவாழ்மார்பு” என்று ஏற்றார்.
“கமலநயனம்” என்ற தாமரைப்பார்வையை, “புடைபரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரியோடி...” எனக் கண்ணிலே காட்டி வைத்தார்.
“யோகி ஹ்ருத் த்யானகம்யம்” என்ற “யோகிகளால் மனத்திலே சாக்ஷாத்கரிக்கப்படுவது” என்னும் பொருளை, “என் கண்ணிலுள்ளன” என்று நேரடிக் கண் அனுபவமாகக் கொண்டு வந்தார்.
“பவபயஹரம்” என்ற துன்பம் போக்கும் பரமகாருண்யத்தை, “பாரமாய பழவினைப் பற்றறுத்தான்” என்று உறுதியாக்கினார்.
“வந்தே” எனும் சரணாகதி நிலை, “என்னைத்தன் வாரமாக்கி”, “என்னைப் பேதமை செய்தனவே” என்று அவன் தமக்குள் சேர்த்துக்கொண்ட தெய்வச் செயலாக மாறுகிறது.
“ஸர்வலோகைகநாதம்” என்ற ஒரே தலைமை, “அண்டர்கோன்” என்று திரண்டு நிற்கிறது.
“விஷ்ணும் க்ராந்தம் வாஸுதேவம் விஜாநந்” எனும் உலகளந்த பெருமையை, “உலகமளந்தண்டமுற நிவந்த நீண் முடியன்” என்ற வார்த்தைத் தூரிகையால் ஓவியமாக்கினார்.
பாசுரத்தின் கட்டமைப்பு – தொடக்கமும் முடிவும்
மிகச் சிறப்பாக நோக்க வேண்டியது என்னவெனில்:
பாசுரம் “என் கண்ணிலுள்ளன” என்று தொடங்கி,
“மற்றொன்றினைக் காணாவே” என்று முடிகிறது.
அதாவது, கண்–அனுபவம் தொடங்கி, உலகை மறுக்கும் அளவுக்கு பரமபோக்யம் நிறைந்து நிற்கிறது. இதனால், “சாந்தம்” (அமைதி) எனத் தொடங்கி “ஸர்வலோகைகநாதம்” (அண்டர் கோன்) வரை வரும் த்யான ச்லோகத்தின் உள்ளடக்கம், இங்கே தமிழ் பக்தி–அனுபவமாக உருமாறி நிற்பது தெளிவாகிறது.
இது வெறும் இலக்கியச் சாத்திரமன்று; இது தரிசனத்தின் சத்தியம். ச்லோகம் நினைத்ததை, பாசுரம் கண்டு சொன்னது. என்ன அற்புதம்!
காட்டவே கண்டபாத கமலம் நல்லாடை உந்தி *
தேட்டரு முதர பந்தம் திருமார்வு கண்டம் செவ்வாய் *
வாட்டமில் கண்கள் மேனி முனியேறித் தனி புகுந்து *
பாட்டினால் கண்டு வாழும் பாணர் தாள் பரவினோம
திருப்பாணாழவார் பொன்னடியே போற்றி...
