மகாபாரதம் 2.0 — ஒரு வேறுபட்ட பார்வை
போர் நடந்ததென்னவோ தாம். ஆனால் அது தொடர்ச்சியாக அல்ல. 18 அக்குரோணி or அக்ஷௌகிணி சேனை என்பது விளையாட்டல்ல. எதனை பெரிய கூட்டம். அதை அணிவகுப்பதற்கே பல நாட்கள் தேவை படுமே! கருட வ்யூகமோ, பத்மவியூகமோ, சக்ரவியூஹமோ, இந்த வகையான வியூஹங்களை உருவாக்க, ஒருவருக்கு ஒரு பரந்த நிலப்பரப்பு தேவை, ஓரிரவில் அமைக்க சாத்தியமா என்ன? போர் 18 நாட்கள் மட்டுமே நடந்தது, ஆனால் அது பல நாட்கள் நீடித்தது. இப்படி நடந்த அந்த மகாபாரதப் போரில், அந்த நாகரிகத்தின் மக்களிலிருந்து எண்பது விழுக்காடு பேர் அழிந்தனர் என்று நூல்கள் கூறுகின்றன.
போர் முடிந்த பின், சஞ்சயன் தனியாகக் குருக்ஷேத்திரத்துக்குச் சென்றான். பகவானின் அருளால் அகக்கண்களால் மஹாபாரத யுத்தத்தை கண்டா சஞ்சயன் அந்த இடத்தை நேரில் காண ஆசைப்பட்டான். வந்தான். சொல்லொண்ணா மௌனம். காலத்தின் பெருமூச்சு போன்று காற்று அந்த மௌனத்தை கிழிக்கப் ப்ரயத்னப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. பரந்த நிலப்பரப்பு, ஆனால் அவையனைத்தும் வெட்டுப்பட்ட, சிறிய மாமிச மலைகளால் நிறைந்திருந்தது. மிகச் சிலரே உயிருடன் எஞ்சியிருந்தனர். அவர்கள் ஆண்கள், பெண்கள், விலங்குகள் என இறந்த உடல்களைச் சேகரித்து எரிக்க முயன்றனர். எங்கும் புகை சூழ்ந்தது. எரியும் உடல்கள், சதை, இரத்தம் ஆகியவற்றின் கலவையானது ஒரு ஆபத்தான துர்நாற்றத்தை சுற்றி வீசியது. நிலத்தின் குப்பைகளிலிருந்து இறந்த சவங்களை கொத்தித்தின்ன கழுகுகளும், பேருந்துகளும் இன்னும் விண்வெளியில் வட்டமடித்து வருகின்றன. அதிகமாக சாப்பிட்டதால் அவை சோர்வாக இருக்கின்றன, ஆனாலும் அந்த சதை மற்றும் இரத்தத்தின் வாசனை அவற்றை தூண்டிக்கொண்டிருந்தது. நரிகளுக்கோ கொண்டாட்டம். கழுதைபுலியை பற்றி கேட்கவே வேண்டாம்.
நிலங்களே தெரியாத வண்ணம், ரத்தத்தின் சேறு நிரம்பியிருந்தது. பார்த்து பார்த்து கால் வைத்த சஞ்சயன், தன் மனதுக்குள் எண்ணலானான். "இது தேர்கள் உருண்டு விழுந்த இடமா, அல்லது தலைகள் உருண்டு விழுந்த இடமா? போர்வீரர்களின் உரத்த ஆரவாரங்கள் விண்வெளியில் ஊடுருவிய இடமா இது? குதிரைகளும் யானைகளும் நசுக்கப்பட்டு இறந்த இடமா இது? அல்லது சிறந்த வீரர்கள் கொல்லப்பட்ட இடமா இது. ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் நமக்கு மதிப்புமிக்க வாழ்க்கைப் பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுத்த இடம் இதுதானா? மரணப் படுக்கையில் பீஷ்மரிடமிருந்து பிரபஞ்சம் முக்கியப் பாடங்களைப் பெற்ற இடம் இதுதானா?..." இரத்தமும் சதையும் கலந்த சேற்றுக்கலவையில் அவரால் நடக்கவே முடியவில்லை. "...அல்லது காலம் எல்லாவற்றையும் முற்றிலும் அழித்து, உண்மையையே மண்ணோடு கலந்து விட்டதா?"
“அதன் உண்மையை நீ ஒருபோதும் அறியமாட்டாய்.” அவனது எண்ணத்தையும் மௌனத்தையும் கலைக்கும் வண்ணம் ஒரு மென்மையும் முதுமையும் கலந்த ஒரு குரல் கேட்டது.
சஞ்சயன் திரும்பிப் பார்த்தான். ஒளிப்பிழம்பாய் ஸ்தம்படிம்பன் எப்படி தூணை பிளந்து வந்தானோ அது போன்று ஒரு தூசித் தூணிலிருந்து தோன்றியதுபோல், ஒரு முதியவர் நின்றுகொண்டிருந்தார்.
“நீ ஏன் இங்கே வந்திருக்கிறாய் என்பதை நான் அறிவேன்,” என்றார் அவர். “ஆனால் குருக்ஷேத்திரப் போரை உணர வேண்டுமென்றால், உண்மையான போர் எது என்பதை முதலில் நீ உணர வேண்டும்.”
“என்ன அர்த்தம்?” என்று சஞ்சயன் கேட்டான்.
முதியவர் சிரித்தார். “மகாபாரதம் ஒரு இதிகாசம், ஒரு காவியம், ஒருவேளை வரலாறாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் அதற்கு எல்லாம் மேல், அது ஒரு தத்துவம்.”
அந்தச் சிரிப்பு சஞ்சயனை மேலும் கேள்விகள் கேட்கத் தூண்டியது. “அப்படியென்ன தத்துவமோ அது?” என்று பணிவுடன் கேட்டான்.
“சொல்கிறேன்,” என்றார் முதியவர். சொல்லத்தொடங்கினார்.
“பாண்டவர்கள் யார் தெரியமா? அவர்கள் வேறு யாருமல்ல, உன்னுடைய ஐம்புலங்களே அவர்கள்.
பார்வை — காணுதல்,
செவி — கேட்குதல்,
மூக்கு — மணத்தை உணர்தல்,
நாக்கு — சுவைத்தல்,
தோல் — தொடுதலை உணர்தல்.”
சஞ்சயன் தலை அசைத்தான். சிறிது நேரம் பொறுத்து, சஞ்சயன் கேட்டார்:“அப்படியானால் துரியோதன யார்?”
துரியோதனன் பெரும்பாலும் ஒரு பரிமாண மனிதன் அல்ல, மாறாக ஒரு சிக்கலான, சோகமான நபராக விளக்கப்படுகிறார். அவர் மனித உளவியலின் கண்ணாடி மூலம் பார்க்கப்படுகிறார் - லட்சியம், அஹங்காரம் மற்றும் மனக்கசப்பின் விளைவுகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். துரியோதனன் ஒரு ஆழமான மனிதாபிமான, குறைபாடுள்ள தலைவர், அவர் கட்டுப்படுத்தப்படாத கர்வம், தீவிர பொறாமை மற்றும் தொடர்ந்து கவனிக்கப்படுவதால் ஏற்படும் விளைவுகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார், இதனால் அவரை வெறும் தீமையின் உருவகமாக இல்லாமல் மிகவும் தொடர்புபடுத்தக்கூடிய, சோகமான நபராக மாற்றுகிறார்.
துச்சாதனன் யார்? என்று சஞ்சயன் கேட்டான்.
துச்சாதனன் என்பவர் எந்தவொரு அமைப்பிலும் உள்ள நச்சுத்தன்மையுள்ள நபரைக் குறிக்கிறார். அவர் நெறிமுறையற்ற உத்தரவுகளை மிருகத்தனமாக நிறைவேற்றுபவர், உயர்ந்த, ஊழல் நிறைந்த அதிகாரிக்கு (துரியோதனன்) சேவை செய்ய தார்மீக தீர்ப்பு இல்லாமல் செயல்படுபவர். கொள்கையற்ற விசுவாசம் மற்றும் அதிகாரத்தை தவறாகப் பயன்படுத்துவதன் ஆபத்தை விளக்குகிறார்.
சஞ்சயன் தலை அசைத்தான். சிறிது நேரம் பொறுத்து, சஞ்சயன் கேட்டார்:“அப்படியானால் கௌரவர்கள் யார்?”
“கௌரவர்கள்,” என்றார் அவர், “உன் புலன்களை நாள்தோறும் தாக்கும் நூறு தீய குணங்கள். அந்தப்புலன்களா அந்த தீய சக்தியைவ எதிர்க்கவும், முடியும், அழிக்கவும் முடியும்...”
“எப்படி?” என்று சஞ்சயன் கேட்டான்.
“நல்ல கேள்வி. உன்னடைய ரத்தத்தின் சாரதியாக கிருஷ்ணன் இருந்தால் அது முடியும். கண்ணன் உன் ரதத்தை ஓட்டினால் அது முடியும். யத்ர யோகேஸ்வர கிருஷ்ணோ... என்று சொன்னவன் நீ தானே..." என சொல்லி சிரித்தார்.
அந்த வார்த்தைகள் சஞ்சயனை மின்னல் போலத் தாக்கின. "யார் அந்த கிருஷ்ணன்?"
“கிருஷ்ணன்,” என்று முதியவர் தொடர்ந்தார், “உன் உள்ளுணர்வு, உன் ஆன்மா, உன் வழிகாட்டி ஒளி. உன் வாழ்க்கையை அவன் கையில் ஒப்படைத்தால், பயப்பட எதுவும் இல்லை. அவனிடம் சரணடைந்து விடு”
சஞ்சயன் மயங்கினான்; ஆனால் உடனே தன்னைச் சீர்செய்து மீண்டும் கேட்டான்.
“அப்படியானால், கௌரவர்கள் தீயவர்களாகவே இருந்தால், தீய குணங்களின் ஸ்வரூபமாக இருந்தால், பீஷ்மரும் துரோணரும் ஏன் கௌரவர்களின் பக்கம் போரிட்டார்கள்?
முதியவர் தலை குனிந்தார்; அந்தக் கேள்விக்கான சோகத்தை அவரது முகம் வெளிப்படுத்தியது.
“அது,” என்றார் அவர், “நீ வளர வளர, உன் மூத்தவர்களைப் பற்றிய பார்வை அல்லது பார்க்கும் கோணம் மாறுகிறது என்பதைக் குறிக்கிறது. சிறுவயதில் பூரணமானவர்களாகத் தோன்றியவர்கள், மாசற்றவர்களாக தோன்றியவர்கள், உத்தமர்களாக தோன்றியவர்கள், பிழைகளுடனான மனிதர்களாகத் தெரியத் தொடங்குவார்கள். அல்லது அவர்களின் பிழைகள் நமக்கு, நமது அறிவின் தெளிவினால் தெரிய வலராம். ஒருநாள், அவர்கள் உன் நலனுக்காகவா, அல்லது உன் தீங்குக்காகவா என்பதை நீ தீர்மானிக்க வேண்டிய நிலை வரும். நன்மைக்காகவே அவர்களை எதிர்க்க வேண்டிய தருணமும் வரலாம். பெரியவர்கள் என்பதனால் அவர்கள் சொல்வதெல்லாம் உண்மை என்று மூடத்தனமாக நம்பக்கூடாது என்று சொல்லும் இடம் இது. நமது அறிவின் தெளிவினால், அவற்றை சீர் தூக்கி பார்த்து, ஆராய்ந்து, முடிவெடுக்க வேண்டும். அதுதான் வளர்ச்சியின் மிகக் கடினமான கட்டம். அது தான் கீதையின் முக்கியத்துவம்.”
இதை கேட்ட சஞ்சயன் தனது கால்களின் கீழேயுள்ள பூமி சறுக்கி செல்வது போல் உணர்ந்து சடாரென அந்த ரத்தசெற்றில் அமர்ந்தான். களைப்பால் அல்ல; புரிதலால். அந்தப் பேருண்மையின் பாரம் அவனை அழுத்தியது.
“அப்படியானால் கர்ணன்?” என்று அவன் மெல்லக் கேட்டான்.
“ஆஹா!” என்றார் முதியவர். “கர்ணன் என்பது ஆசை. அது உன்னிலிருந்தே பிறந்தது, உன் ஒரு பகுதிதான். ஆனால் அது தீய குணங்களின் பக்கம் நிற்கிறது. தன்னை அநியாயப்படுத்தப்பட்டதாக எண்ணி, அங்கே நிற்பதற்கான காரணங்களை உருவாக்குகிறது—உன் ஆசை செய்வதுபோலவே. உண்டது தோல்விகளின் முக்கிய காரணகர்த்தாவே கர்ணன். சுய பச்சாதாபத்தை தேடி அலையும் ஒரு நோயாளி. தான் செய்யும் எல்லாத்தீய செயல்களுக்கும் ஒரு சாக்கை தேடும் மனா-நோயாளி”
அவர் நேராகப் பார்த்தார். “உன் ஆசையும் உனக்குத் தீய வழிகளைத் தேர்வு செய்ய காரணங்களைச் சொல்லவில்லையா?”
சஞ்சயன் அமைதியாகத் தலை அசைத்தான்.
அவனுக்குள் இன்னொரு கேள்வி எழுந்தது. ஆனால் கேட்கவில்லை. அவனுக்குத் தெரிந்துவிட்டது. துரியோதனன் என்பது அகங்காரம். அகங்காரம் என்றால், கடவுளைத் தன்னிடமிருந்து தள்ளிவைப்பது. அகங்காரத்தை வென்றால், உலகத்தையே வெல்லலாம்.
ஆழ்ந்த எண்ணங்களில் மூழ்கி, சஞ்சயன் மண்ணை நோக்கி தலை குனிந்தான். மீண்டும் தலை தூக்கியபோது, முதியவர் அங்கே இல்லை. அவர் வந்த அதே தூசித் தூணோடு மறைந்துவிட்டார்.
சஞ்சயன் யோசிக்கலானான், "எதனை பெரிய தத்துவம்? காலப்போக்கில், மக்கள் இந்த கதையை நினைவில் கொள்வார்களா அல்லது இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் தத்துவங்களை பின் பற்றுவார்களா?" அவருக்கு விடை கிடைத்ததா என்று நாம் தான் சொல்லவேண்டும்.
அந்த அதிசய மனிதர் வேறு யாருமல்ல. சஞ்சயனின் மனசாட்சியே. மனசாட்சியும் மறைத்தது. சஞ்சயனும் மறைந்தான். மீதமிருந்தது—குருக்ஷேத்திரத்தின் அமைதியில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த வாழ்க்கையின் மகத்தான தத்துவம் மட்டுமே. ஆனால் ஏனோ நாம் அனைவரும், அந்த தத்துவங்களை கேட்கா வண்ண செவிடாகி விட்டோம்....
No comments:
Post a Comment