சிற்றம் சிறுகாலே!

சிற்றம் சிறுகாலே!

பக்தி இலக்கியப் பரம்பரையில், ஆண்டாளுக்கு முன்னோடியாக காரைக்கால் அம்மையார் திகழ்ந்திருந்தார் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆண்டாள் “சிற்றம் சிறுகாலே” பாசுரத்தில் வெளிப்படுத்தும் பரமார்த்த தத்துவத்தை, அதற்கு முன்னரே காரைக்கால் அம்மையாரும் தம் அனுபவ மொழியில் எடுத்துரைத்திருப்பதை நாம் காண்கிறோம். “அவர்க்கே எழுபிறப்பும் ஆளாவோம்” என்றும், “அவர்க்கே நாம் அன்பாவதல்லால் மற்றொருவர்க்கு ஆகாப்போம்” என்றும், பவர்ச்சடை மேல் பாகாப்பொழ் சூடும் பரமேஸ்வரனைத் தவிர வேறு யாருக்கும் அடிமையாவதில்லை என, அவருடைய அற்புதத் திருவந்தாதி பரமபக்தியின் உச்ச நிலையைப் புலப்படுத்துகிறது. மேலும், “உற்றோமே ஆவோம் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்” என்று, பிறவி பிறவிகளெல்லாம் சிவபெருமானுக்கே உரித்தான தாச்யத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையை அங்கே வாக்குறுதி செய்கிறது.

இவ்வாறு, காரைக்கால் அம்மையார் சிவபக்தியில் வெளிப்படுத்திய பரமாத்ம நிஷ்டையே, வைணவ சம்பிரதாயத்தில் ஆண்டாளால் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தியாக முழுமையாக மலர்ந்ததென வ்யாக்யாதாகர்கள் கூறுவர். ஆண்டாள் பாடிய “உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்” என்னும் வாக்கியம், இதே பரமார்த்த தாச்ய சித்தாந்தத்தின் வைணவ வடிவமே ஆகும். ஆண்டாளின் கவிதை மிக உயர்ந்ததென்பதை, அவர் திருப்பாவையை அருளிய காலம் முதலே, தமிழ் மொழியையும் வைணவ சித்தாந்தத்தையும் உணர்ந்த சான்றோர் அனைவரும் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர். அது வெறும் கவிதை அல்ல; வேதாந்தார்த்தத்தை அனுபவ மொழியாக மாற்றிய அமுதம்.

ஆழ்வார் வ்யாக்யாதாகர்கள் அனைவரும், இந்தப் பாசுரத்தை (29) திருப்பாவையின் உச்சியெனவும், முடிவுக்கு முந்தியதாயினும், கருத்தார்த்தத்தில் அதீத முக்கியத்துவம் உடையதெனவும் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். இப்பாசுரத்தில் கோதை நாச்சியார், இந்த விரத அனுஷ்டானத்தின் பயன் வெறும் பறை பெறுதலல்ல; அதற்கு அப்பாற்பட்டதாக, காரணநிர்பேக்ஷமான, நித்யமான ஸ்நேஹமும் கைங்கர்யமும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கே உரித்தென உறுதியாக அறிவிக்கிறாள்.

ஜீவன் தன் இருப்பிற்கே ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஆதாரமாகக் கொண்டதாய், அவன் வாழ்க்கையின் லக்ஷ்யம் அவனுடைய திருவுள்ளத்திற்கு மட்டுமே உகந்த வகையில் சேவை செய்வதே என்பதும் இங்கு வெளிப்படையாக விளக்கப்படுகிறது. விரிந்தாவனத்து பெரியோர், மழை பெறுவதற்காகவும், நல்ல கணவர்கள் கிடைப்பதற்காகவும், இந்த விரதத்தைச் செய்யுமாறு இளம்பெண்களுக்கு உபதேசித்தனர். ஆனால் அந்த இளம்பெண்களோ, அனைத்தையும் ஒதுக்கி வைத்து, பரமாத்ம ஸ்நேஹத்தில் முழுமையாக தங்களை இழந்துவிட்டார்கள். இவ்வாறு லௌகீகமான லக்ஷ்யம், பரமார்த்தமான, ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நேசி சேவிக்க வேண்டுமென்ற அதீத இச்சையாக மாறிவிட்டது.

அவர்கள் ஸ்வர்கம் என்ற கருத்தையே மறுத்து, அவனை நேசி சேவிக்க மேலும் மேலும் பிறவிகளை ஏற்கத் தயங்காத மனப்பாங்கை வெளிப்படுத்துகின்றனர். முதல் பாசுரத்தில் (பாசுரம் 1) வாழ்க்கையின் உச்ச லக்ஷ்யம் சிறிது மறைமுகமாகக் கூறப்பட்டது. இப்பாசுரத்தில் அந்த மறைமுகத் திரை முற்றிலும் அகற்றப்பட்டு, மனித வாழ்க்கையின் உச்ச புருஷார்த்தம் என்னவென்பது கோதை நாச்சியாரால் தெளிவாகப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறது. இதுவே முழு பிரபந்தத்தின் சிகரம்; விஸிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தின் சாரமே இப்பாசுரத்தில் அடங்கியுள்ளது.

6 முதல் 15 வரையிலான பாசுரங்களில் ஆண்டாள், பகவதர்களுக்குச் செய்யும் கைங்கர்யத்தின் மகிமையை எடுத்துரைத்தாள். இப்பாசுரத்தில், அதற்கும் மேலாக, பகவானுக்கே நேரடியாகச் செய்யும் கைங்கர்யத்தின் உயர்வைச் சுட்டிக்காட்டுகிறாள்—அதுவும் நம் சுகத்திற்காக அல்ல; அவனுடைய திருவுள்ளத்திற்காக மட்டுமே.

பகவானையே ஒரே சரணமாகக் கொண்டவர்களுக்கு, சாதன விஷயத்தில் இரண்டைத் தவிர்க்க வேண்டுமென இங்கு உபதேசிக்கப்படுகிறது: கர்ம, ஞான, பக்தி யோகங்களையே சாதனமாகக் கருதுவதும்; நம்முடைய சரணாகதி செய்கையே சாதனமென எண்ணுவதும். புருஷார்த்தமான பயன் விஷயத்தில், அவனைச் சேவிப்பதைத் தவிர வேறு எந்த இலக்கும் இருக்கக் கூடாது; அந்த சேவையும் நம் ஆனந்தத்திற்காக அல்ல, அவனுடைய ஆனந்தத்திற்காக மட்டுமே ஆக வேண்டும்.

இதுவே கோதை நாச்சியார் அருளிய திருப்பாவையின் பரம ரஹஸ்யம்.

புலராக்காலத்தில் எழுந்து உன்னை வந்து தொழுகின்றோம். எங்களிடையே அவதரித்து, எங்களால் செய்யப்படும் எளிய கைங்கரியங்களையும் பெருமனத்தோடு ஏற்றுக் கொண்டாய்; இது எங்களுக்கு அளவற்ற ஆனந்தம். ஆயினும், இத்தோடு நாங்கள் நிற்க மாட்டோம். இன்று முதல் எடுக்கும் எல்லாப் பிறவிகளிலும் உன்னோடு அநுக்கமாகவே இருந்து, உன் திருவடிகளுக்கே சேவை செய்து வாழ்வோம். உன்னைத் தவிர வேறு எந்தப் பயனையும் நாடாமல் இருக்க, அந்த உறுதியை எங்களுக்கு நீயே அருள வேண்டும்.

இந்தப் பாசுரத்திற்கு உரை எழுதிய அண்ணங்கராச்சாரியார், இதன் உள்ளர்த்தத்தை ஆழமாக விரித்துக் கூறுகிறார். “ஏழுலகையும் தனிக்கோலால் ஆளும் பரமாத்மா, அந்தப் பரமபதத்தைக் கைவிட்டு, இவ்விடைக்குலத்தில் வந்து அவதரித்ததற்கு ஒரு பயன் இல்லையோ? எங்களிடத்தில் கைங்கரியம் கொள்ளாமல் இருந்தால், உன்னுடைய இப்பிறவியே பயனற்றதாகி விடுமன்றோ?” என்கிறார்.

முந்திய பாசுரத்தில், “நீ எங்கள் குலத்தில் பிறந்ததால் நாங்கள் புண்ணியம் பெற்றோம்” என்று மகிழ்ந்த ஆண்டாள், இப்பாசுரத்தில் இன்னொரு படி மேலே சென்று, “உனக்கும் இப்பிறவி பயனாக வேண்டும்” என்று கூறுகிறாள். இது பக்தியின் உச்சநிலை—தனக்கான நன்மையை விட, பகவானின் அவதாரப் பயனை நோக்கும் மனோபாவம்.

‘பெற்றம் மேய்த்துண்ணும்’ என்ற சொல்லுக்கு ஆறாயிரப்படி அளிக்கும் வ்யாக்யானம் மிகச் சிறப்பானது. “பிறவியற்ற பரமபதத்தில் இருந்து பிறவிக்கு பயந்து உன்னையே சரணடைந்தவர்களிடமா வந்தாய்? பாற்கடலில் நித்திரை கொள்ளும் நிலையை விட்டு, அரச குலத்தில் தர்மம் காக்கும் ராஜகுலப் பிறவியிலா வந்தாய்? இவையெல்லாம் அல்லாமல், வாலால் உழக்குக் கூலி வாங்கி, பசு மேய்த்து வயிறு வளர்க்கும் எங்கள் எளிய ஆயர்குலத்திலே நீ பிறந்ததற்குக் காரணம் என்ன?” என்று ஆசார்யர் கேள்வி எழுப்புகிறார். (மொத்தம் எத்தனை பசுக்களை மேய்த்தோம் என்ற கணக்கிடத் தெரியாததால், மேய்ந்த ஒவ்வொரு பசுவின் வாலைப் பிடித்து ஒவ்வொரு ஆழாக்காகக் கூலி வாங்குவார்களாம்.)

‘வாலால் உழக்கிற்கு’ என்ற சொல்லின் பொருள், ஆயர்களுக்குக் கணக்கறிவு இல்லை என்பதல்ல; அவர்கள் மேய்த்த ஒவ்வொரு பசுவிற்கும் தனித்தனியாகக் கூலி வாங்கும் அளவுக்கு எளிமையும் நேர்மையும் உடையவர்கள் என்பதே. எண்ணிக்கை கணக்கிடத் தெரியாததால் அல்ல; எண்ணிக்கையைச் சேமிக்க விரும்பாத நிர்மல மனம். 

“நாங்கள் பறை கேட்கிறோம்” என்று சொன்னால், அதன் உட்பொருள் வேறு என்பதை உனக்குத் தெரியாதா? காதலி காதலன் வீட்டிற்குச் சென்று “தாகமாக இருக்கிறது” என்று கேட்டால், அவன் வெறும் தண்ணீர் கொடுத்து அனுப்பி விடுவானா? என்று ஆறாயிரப்படி நுட்பமாகக் கேட்கிறது. வெளிப்படையான சொல்லை விட, உள்ளார்ந்த ஆசையே இங்கு முதன்மை.

இதுவரை, ஆண்டாள் தன் உள்ளார்ந்த ஆசையை “பறை வேண்டும்” என்ற பூடக வார்த்தையிலேயே மறைத்து வைத்தாள். நோன்புக்கு “பறை” வேண்டும் என்பது, பரமனின் அருகே செல்லும் ஒரு சாக்கு மட்டுமே. இப்போது, திருப்பாவை முடியும் தருவாயில், இனி மறைப்பதற்கென்று எதுவும் இல்லை. பரமபதத்தின் கடைநிலைக்கு வந்து விட்டாள். ஆகவே, “கண்ணா! இன்று மட்டும் அல்ல; எக்காலத்திலும்—ஏழேழ் பிறவிகளிலும்—நீயே எங்கள் உறவு. உனக்கு மட்டுமே நெருக்கமானவர்களாக இருந்து, உனக்கு மட்டுமே ஊழியம் செய்து, உன்னோடு கூடவே இருப்போம். இந்த நிலை எங்களிடத்தில் நிலைத்திருக்க, அந்த வைராக்கியத்தை அருள வேண்டியது உன் சித்தமே” என்று, கோபியர் சொல்லுவதாகக் காட்டி, எல்லாப் பொறுப்புகளையும் அப்பரமன் மேலேயே சாதுர்யமாகச் சுமத்தி விடுகிறாள் கோதை நாச்சியார்.

ஆண்டாள் எங்கேயும் “பிறவி வேண்டாம்” என்று சொல்லவில்லை. “மனிதப் பிறவியும் வேண்டுவதே இம்மாநிலத்தே” என்று அப்பர்பிரான் சொன்னதையே, ஆண்டாளும் இங்கு ஒலிக்கிறாள். மறுமறு பிறவி வேண்டும்—ஆனால் அந்தப் பிறவிகள் அனைத்திலும் உன்னை நினைத்து, உனக்கே எளிய தொண்டு செய்ய வேண்டும். அந்தத் தொண்டு என்ன? பெரும் வாதங்களும், கனமான நூல்களும் அல்ல. முரட்டுத் தொண்டல்ல. மிக எளிய, சிறிய, குற்றேவல். இங்கு “குற்றேவல்” என்பது பரமனுக்கு, தம் சக்திக்கு ஏற்ற அளவில், தம்முடைய அகங்காரமின்றி செய்யும் சேவை என்ற பொருளில் கொள்ளப்படுகிறது.

ஆண்டாள், தன்னிடம் வித்யாகர்வம் போன்ற அகங்காரம் வந்து விடக் கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருக்கிறாள். “மற்றக் காமங்கள் எனக்கு பிறவிகளில் வந்தாலும், அவற்றை மாற்றி விடு. என்னை எளிய பக்தையாகவே ஏற்றுக் கொள்” என்று பணிவுடன் வேண்டுகிறாள். இதுவே வைஷ்ணவ பக்தியின் உச்சம்—அகங்காரமற்ற சேவை, பயனற்ற பயனற்றல்லாத பிறவி.

“நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்” என்று திருப்பாவையின் முதல்பாசுரத்திலேயே உரிமையோடு உரைத்த ஆண்டாள், இங்கே 29-ஆவது பாசுரத்தில் வந்து, “எற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும்… உனக்கே நாமாட் செய்வோம்” என்று தன் பிரார்த்தனையின் இலக்கை அறுதியிட்டு நிறைவு செய்கிறாள். முதலில் உரிமை; இறுதியில் நிர்ணயம். இதுவே கோதையின் பக்தி வளர்ச்சியின் வழித்தடம்.

எளிய சொல்லில் கூறின்— அடியவர் கூட்டத்தோடு பரமனிடம் சரணாகதி, அவனுக்கே பல்லாண்டு பாடுதல், அவன் அருளால் கிடைக்கும் மோக்ஷம், அதற்குப் பின் சதாகாலமும் பகவத் கைங்கரியம்: இதுவே கோதையின் திருப்பாவை பிரபந்தத்தின் சாரார்த்தம்.

இந்த 29-ஆவது பாசுரம் பகவத் தாஸ்யத்தை வெளிப்படையாகப் போற்றுகிறது. இதற்கு முன் பதினைந்தாம் பாசுரமான “எல்லே இளங்கிளியே”யில் பாகவத தாஸ்யம்—அடியார்க்கு அடிமை செய்தல்—விளக்கப்பட்டது. ஒன்று பகவானுக்கு அடிமை; மற்றொன்று பகவானுடைய அடியார்களுக்கு அடிமை. இவ்விரண்டும் சேர்ந்து தான் வைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தின் முழுமை. அதனாலேயே, இவ்விரு பாசுரங்களும் திருப்பாவைக்கு பெருமை சேர்க்கும் சிறப்பு பாசுரங்களாக வைணவப் பெருந்தகைகளால் போற்றப்படுகின்றன.

இப்போது, ஆண்டாள் 29-வது பாசுரத்தில் “சிற்றஞ்சிறுகாலே” என்கிறாள். அப்படியானால், ஆறாம் பாசுரம் தொடங்கி பதினைந்தாம் பாசுரம் வரை, கோபியர் ஒவ்வொருவராக துயிலெழுப்பப்படுகிற அந்தக் காலம் எத்தகைய காலமாக இருந்திருக்க வேண்டும்? அது மிக மிக அதிகாலை. இரவெல்லாம் தூங்காது, விடியலுக்கு முன்னமே நோன்புக்குத் தேவையான ஆயத்தங்கள் அனைத்தையும் செய்து, கோபியர் கூட்டத்தை எழுப்பி, வாயிற்காப்பானை வணங்கி, ஆசார்ய உபதேசமும் பிராட்டியின் கருணையும் பெற்று, சிறிதேனும் விவேகம் பெற்று, செய்வன–செய்யாதன எனப் பிரித்து அறிந்து, நோன்பை நெறி பிறழாமல் நிறைவு செய்து— இத்தனை காரியங்களை மிகுந்த வருத்தத்தோடு செய்து முடித்த பிறகும், “சிற்றஞ்சிறுகாலே” கண்ணனிடம் ஓடோடி வந்து நிற்கும் அந்த நிலையை, கோதை நாச்சியார் எவ்வளவு நயமாக நமக்கு குறிப்பில் உணர்த்துகிறாள்!

இதுவே, ஆசார்யர்கள் காட்டும் வழி — செய்வதையும் அவன் அருள்; நிலைப்பதையும் அவன் அருள். அடியவனுக்கு உரியது—விருப்பத்தைச் சொல்லுதல். அதை நிறைவேற்றுவது—பகவான் சித்தம்.

இப்பாசுரத்துடன், கோதை நாச்சியார், கோபியர் பாத்திரத்தில் கிருஷ்ணனிடம் திருப்பாவையில் வேண்டுவதை முடித்துக் கொள்கிறார். கடைசி பாசுரத்தில் (வங்கக் கடல் கடைந்த மாதவனை), ஆண்டாளாகவே பாடி, திருப்பாவையை நிறைவு செய்கிறார் !

நோன்புக்காக பறை வேண்டுவதின் சரியான அர்த்தம் இப்பாசுரத்தில் வெளிப்பட்டுள்ளது. அதாவது

(i) உன் திருவடிகளில் கைங்கர்யம் செய்திருத்தல்

(ii) உன்னை விட்டுப் பிரியாதிருத்தல்

(iii) மேற்கூறிய இரண்டுக்கும் ஒவ்வாத ஆசைகளை / எண்ணங்களை நீக்க வேண்டுதல்

ஆகியவையே ஆகும்.

இப்பாசுரத்தில், சொரூப விரோதியும், பிராப்ய விரோதியும் விலகுவது சொல்லப்பட்டுள்ளது.

த்வயத்தின் முற்பகுதியான உபாய சொரூபம் சென்ற பாசுரத்தில் (கறவைகள் பின் சென்று) வெளிப்பட்டது. இதில், பிற்பகுதியான உபேய சொரூபம் (பரம்பொருள் வடிவம்) வெளிப்படுகிறது !

'சிற்றஞ்சிறுகாலை'யே எம்பெருமானைக் குறித்த ஞானம் / பக்தி மிகும் சமயம் என்பதாலேயே, ஆண்டாள் அந்த நேரத்தை, பரமனைப் பற்றி வணங்க வெண்டிய பொழுதாகப் பாடியுள்ளார் என்று பெரியோர் உரைப்பர். ஹரிநாம சங்கீர்த்தனத்திற்கு உகந்த நேரமும் அதுவே !

போற்றும் - எந்த பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்காது பல்லாண்டு பாடுதலைக் குறிக்கும்

குற்றேவல் செய்தல் - பரமன் இட்ட ஏவலைச் செய்தல், நம்மாழ்வார் கூறியது போல, 'ஒழுவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை' செய்தல் !!!

உன்றன்னோடு உற்றோமேயாவோம்' என்பது மூல மந்திரத்தில் பிரணவத்தையும், 'உனக்கே நாமாட் செய்வோம்' என்பது நாராயண சப்தத்தையும், 'மற்றை நம் காமங்கள் மாற்றேலோ' என்பது 'நம' சப்தத்தையும் உள்ளர்த்தங்களாகக் குறிக்கின்றன. ஆக, முழு வாக்கியமும் சேர்ந்து "ஓம் நாராயணாய நமஹ" என்ற அஷ்டாட்சர மந்திரத்தை குறிக்கிறது.

மொத்தத்தில், கோபியர் பரமாத்வான கிருஷ்ணனிடம் மோட்ச சித்தி ஒன்றை மட்டுமே பாவை நோன்பின் வாயிலாக வேண்டி வணங்கிக் கேட்கின்றனர்.