அம்பரமே, தண்ணீரே....

அம்பரமே, தண்ணீரே....

ஆடை, நீர், அன்னம் — இம்மூன்றும் உலகில் வாழும் யாவருக்கும் தடையின்றி, குறையின்றி கிடைக்க வேண்டுமென்ற தர்மத்தைத் தன் உள்ளத்தில் தாங்கியவனே நான் என்கிறார் நந்தகோபன். அதையே ஆண்டாளும் தன் பாசுரங்களில் வலியுறுத்துகிறாள். மனிதன் உடையின்றி, தண்ணீரின்றி, உணவின்றி வாடிக்கொண்டிருந்தால், அவனுக்குப் பரமார்த்த விஷயங்களில் ஈடுபட நேரமோ மனப்பக்குவமோ உண்டாகாது. அவன் இறைவனைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, இம்மூன்றையே தேடி அலைவான். ஆகையால் ஆண்டாள் காணும் உலகம் — தீங்கற்றது; மழை காலந்தோறும் பொழியும்; செந்நெல் ஓங்கும்; வயிற்றுப் பசி, உடல் வறுமை என்பன அறவே இல்லாத உலகம். அத்தகைய சூழலில்தான் கண்ணனை நினைக்கவும், அவனை நாடவும் அவகாசம் உண்டாகிறது.

இங்கே இன்னொரு நுண்ணிய பொருளையும் ஆண்டாள் சொல்லிவிடுகிறாள். நாச்சியார் திருமொழியில் அவளே, “மாசுடை யுடம்போடு தலை யுலறி வாய்ப்புறம் வெளுத்து ஒருபோதும் உண்டு…” என்று பாடுகிறாள். கண்ணனை விரதம் கொண்டு நினைக்கும் வேளையில், வெளிப்புற சுத்தம், உடல் ஒழுங்கு முதலியவற்றில் அவள் கவலைப்படவில்லை. அவள் உலகம் தெரிந்தவள்; கலவியின் ரஸத்தையும் அறிந்தவள். ஆனால் திருப்பாவை ஆண்டாள் — இன்னும் உலகத்தில் முழுதாய் புகாத பருவத்தில் நிற்கும் பாலகி. நம்மை அவள் இவ்வளவு ஈர்க்கக் காரணம் என்னவென்றால், நாமும் நம் உள்ளார்ந்த ஆசையில், அந்தக் குழந்தைமனத்திற்கே திரும்பிச் செல்ல விரும்புவதால்தான். உரையாசிரியர்கள் எத்தனை எத்தனை உள்பொருள்களை எடுத்துரைத்தாலும், முதலில் நம்மை கட்டிப்போடும் விஷயம் ஆண்டாள் பயன்படுத்திய தூய, எளிய, நேரடியான தமிழ்ச் சொற்களே.

நேச நிலைக் கதவம் திறக்கப்பட வேண்டுமெனில், வாயில் காப்போன் சம்மதம் தேவை. அதன்படி, அனைவரும் ஒன்றுகூடி அந்த அந்தரங்க மாளிகைக்குள் பிரவேசித்து, ஸ்ரீ நந்தகோபாதியாரையும் பிறரையும் துயிலெழுப்ப முனைகின்றனர். அந்தப் பள்ளியறையின் அமைப்பு இவ்வாறு சொல்லப்படுகிறது: முதற்பகுதியில் நந்தகோபர், இரண்டாம் பகுதியில் யசோதையார், மூன்றாம் பகுதியில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நான்காம் பகுதியில் பலராமன் — இவ்வாறு ஒவ்வொருவரும் சயனித்திருக்கின்றனர்.

கன்னியர் வந்து கண்ணனை அபகரித்துக் கொண்டு போய்விடக் கூடாதென்பதற்காகவே, நந்தகோபர் முன்னிலையிலே படுத்திருப்பதாக வ்யாக்யானங்கள் ஆழ்ந்த பொருளோடு உரைக்கின்றன. முன்பு ஆண்டாள் பத்து கோபியரை எழுப்பினாள்; இப்போது அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து, அதே வரிசையில் — நந்தகோபர், யசோதையார், கண்ணன், பலராமன் — இவர்களை எழுப்ப முற்படுகின்றனர்.

அப்பொழுது ஒரு சந்தேகம் எழலாம்: “அப்படியென்றால், இந்தப் பெண்கள் கண்ணனை அபகரித்துச் செல்ல மாட்டார்களா?” என்று.

இவ்விடத்தில் வ்யாக்யானச் சக்கரவர்த்தியான ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஒரு அரிய நிகழ்வை நினைவூட்டுகிறார். ஸ்ரீகிருஷ்ணபகவானின் பேரனாகிய அனிருத்தன் அளவிட முடியாத அழகுடையவன். அவன் பாணாசுரனுடைய மகள் உஷையின் தோழியால், தன் அரண்மனையில் நித்திரை செய்துகொண்டிருந்தபோதே அபகரிக்கப்பட்டான். இப்படியான சம்பவம் பேரனுக்கே நேர்ந்ததென்றால், திருவாய்ப்பாடியில் ஐந்து இலட்சம் கோபியரின் பிரேமாபிமானத்திற்குரியவனாய், அழகின் எல்லையாய் விளங்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமோ?

“எமக்கு ஆடையும், நீரும், பல்வகை அன்னங்களையும் வாரி வழங்கும் எங்கள் தலைவனே நந்தகோபரே! எழுந்தருள வேண்டும்” என்று கோபியர் வேண்டுகின்றனர்.

வஞ்சிக் கொடி போன்ற மென்மையும் உறுதியும் கொண்ட இடையையுடைய பெண்களுக்கு எல்லாம் தலைவியாக விளங்குபவளும், நந்தகுலத்திற்குத் தீபமாகத் திகழ்பவளும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எங்களுக்குக் கொடுத்த யசோதைப் பிராட்டியே, எழுந்தருளாய்!

திரிவிக்ரம அவதாரத்தில் வானளாவி வளர்ந்து மூவுலகங்களையும் அளந்த தேவர்களின் தலைவனே! இப்போது மனித வடிவில் அவதரித்துத் துயில்கொள்கின்றாயே, எழுந்தருள்வாயாக!

செம்பொன்னால் செய்யப்பட்ட வீரக்கழல்களை அணிந்த திருவடிகளையுடைய செல்வத் திருமகனாய், பலதேவா! உன் தம்பி கண்ணனும் நீயும் இனியும் உறங்கலாகாது; எழுந்தருள வேண்டும்!

இந்தப் பாசுரத்தில் நந்தகோபர், யசோதை, கண்ணன், பலராமன் — இந்நால்வரும் வரிசையாக எழுப்பப்படுவது, சம்பிரதாய ரீதியில் ஆழ்ந்த உள்பொருளைக் குறிக்கிறது. அதாவது,

• நந்தகோபர் – ஆசார்யன்

• யசோதை – திருமந்திரம்

• கண்ணன் – திருமந்திரத்தின் பொருள்

• பலராமன் – அதன் சாரமான அஷ்டாட்சரம்

என்று கொள்ள வேண்டும் என்பது உள்உரை.

யசோதை ஆயர் குலப் பெண்களுக்கு சிறிதளவு துன்பம் வந்தாலும் உடனே கலங்கும் கருணை வடிவம். கோபியரின் உள்ளத்தை அறிந்தவள். அதனால் தான் “கொம்பனார்க்கெல்லாம் கொழுந்து”, “குலவிளக்கு” என்று ஆண்டாள் அவளைப் போற்றுகிறாள். அதேபோல் ஆயர் குலத்தைப் பாதுகாத்து, அவர்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் வழங்கும் நந்தகோபரை, பரமனுக்கும் பெரிய பிராட்டிக்கும் ஒப்பாக உயர்ந்த நிலையில் வைத்து பாடுகிறாள்.

“அம்பரம்” என்பது தூய ஆடை மட்டுமல்ல; என்றும் பிரகாசிக்கும் பகவானின் திருமுக மண்டலத்தையும் குறிக்கும். அந்த ஒளியை உணரத் தகுந்த பக்குவம் பெற மனத்தில் ஊற்றப்படும் நீரே பக்தியின் பாசனம். அன்னம் என்பது பிற அடியார்களுக்குச் செய்யும் கைங்கர்யம். இம்மூன்றையும் எவ்வாறு அனுஷ்டிக்க வேண்டும் என்பதை வழிகாட்டுபவன் ஆசார்யன். அவனே நந்தகோபன்.

நம்மாழ்வார் “உண்ணும் சோறு, பருகுநீர், தின்னும் வெற்றிலையெல்லாம் கண்ணன்” என்று அருளிச் செய்தது போல, எல்லாவற்றையும் கண்ணனாகவே காட்டிய வழிகாட்டி நந்தகோபன்தான். ஆகையால் “நீ முதலில் எழுந்திருந்து எங்களை கண்ணனிடம் அழைத்துச் செல்” என்று சிறுமியர் வேண்டுகின்றனர்.

ஆறாயிரப்படி உரை கூறுவது: பெண்களுக்கு தனியாக தானம் கொடுக்க மாட்டார்கள்; கணவனோடு சேர்த்தே அனுபவிக்க வேண்டும். ஆகையால், “நீ எங்களுக்கு அறம் செய்ய வேண்டுமென்றால், முதலில் கண்ணனை எங்களுக்கு அளி; அப்போதுதான் உன் தானத்தை நாங்கள் அனுபவிக்க முடியும்” என்று அவர்கள் கூறுவதாகக் கொள்ள வேண்டும்.

அடுத்ததாக யசோதை. அழகிலும், அறிவிலும், அன்பிலும் பெண்களிலேயே தலைசிறந்தவள். “கொம்பனார்க்கெல்லாம் கொழுந்து.” கண்ணனை வளர்த்த பேறு பெற்றவள். அவள் கணவனோடு ஒரே கட்டிலில் அல்ல; தனியாகச் சயனித்திருக்கிறாள். இதை முமுக்ஷுப்படி விளக்குகிறது: தாய், கணவனின் படுக்கையையும், பிள்ளையின் தொட்டிலையும் விட்டு விடாதவள். அதுபோல யசோதை நந்தகோபனையும், கண்ணனையும் விட்டு அகலாதவள். ஆறாயிரப்படி சொல்வது — நந்தகோபனின் படுக்கைத் தலைவாசலையும், பிள்ளையின் தொட்டிலின் காற்கடையையும் அவள் அலட்சியம் செய்யவில்லை. அவர்கள் வளர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், தாய்க்கு என்றும் குழந்தைகள்தான். கண்ணன் அவளுக்கு அணிவிளக்கு; கோலவிளக்கு; குலவிளக்கு.

“இருவிசும்பினூடு போய் எழுந்து…” என்று மங்கை மன்னன் திருநெடுந்தாண்டகத்தில் கூறுவது போல, உலகங்களை அளந்த பரமன் இங்கே மனித வடிவில் துயில்கொள்கிறான். ஆண்டாளும் அதையே சொல்கிறாள். “அம்பரம்” என்பது ஆகாயம். ஆனால் இங்கே, உலகத்துக்காக உறங்காத தாய் போல, அடியார்களுக்காக எப்போதும் விழித்திருப்பவன் நீ. மனித அவதாரம் எடுத்ததால் மட்டும் நித்திரை உண்டாயிற்று. இப்போது காலை வந்துவிட்டது; இனி உறங்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை என்று சிறுமிகள் சொல்லுகின்றனர்.

“செம்பொற் கழலடிச் செல்வா” என்று பலதேவனை அழைக்கிறார்கள். ஆதிசேஷ அவதாரமான அவன், ராமாவதாரத்தில் லக்ஷ்மணனாக இருந்து, உறங்காது சேவை செய்தவன். இப்போது அண்ணனாக வந்து கண்ணனைக் காக்கிறான். ஆகவே அவர்கள் கேட்கிறார்கள்: 

“நீ முன்பு உறங்காதவன். இப்போது உறக்கம் ஏன்?”

ஆழ்வார் சொன்னது போல —

“சென்றால் குடையாம், இருந்தால் சிங்காசனமாம்,

நின்றால் மரவடியாம், நீள்கடலுள் புணையாம்…”

என்று எங்கும் துணையாக இருப்பவனே நீ. படுக்கைக்கே படுக்கை நீயாக இருக்க, உனக்கு உறக்கம் ஏது?

அம்பரம் பரமபதத்தையும், தண்ணீர் வைகுண்டத்தில் பாயும் விரஜா நதியையும், சோறு உபநிஷத் ஞானத்தையும் குறிக்கும் என்று அண்ணங்கராச்சார் சுவாமிகள் விளக்குவார். இவற்றையெல்லாம் அளிக்கவல்லவன் ஆசார்யன். அதனால் நந்தகோபன் ஆசார்யனாக நிற்கிறான். ஆகவே அவனை முதலில் எழுப்புவது — நமது ஸ்வரூபஞானத்திற்கு ஆசார்யன் இன்றியமையாதவன் என்பதை வலியுறுத்துவதாகும்.

இன்னொரு வகையில்,

அம்பரம் – ஆத்மசுத்தி

தண்ணீர் – அதனை வளர்க்கும் உபாயம்

சோறு – பரமபுருஷார்த்தமான முக்தி

என்று பொருள் கொள்ளலாம். இம்மூன்றையும் அருள வல்லவன் ஆசார்யன் என்பதால் நந்தகோபன் அதற்குரிய உருவகமாகிறான்.

இலக்கணப்படி “அம்பரமும் தண்ணீரும் சோறும்” என்று பாடியிருக்கலாம். ஆனால் ஆண்டாள் “அம்பரமே தண்ணீரே சோறே” என்று பாடினாள். இதன் மூலம் இரண்டு கருத்துகளை உணர்த்துகிறாள்:

ஒன்று — இம்மூன்றில் ஒன்றைக் கேட்டாலும், மற்ற இரண்டையும் சேர்த்தே நந்தகோபன் வழங்குவான்.

இரண்டு — அவன் ஆயர் குலத்தாருக்கு அளவுக்கு மீறி, வாரி வழங்கும் கருணையாளன்.

மேலும், “அம்பரமே தண்ணீரே சோறே அறஞ்செய்யும் எம்பெருமான் நந்தகோபாலா” என்று பாடும்போது, கோபியர் பொருட்களை வேண்டி வரவில்லை. ஆடையாகவும், நீராகவும், உணவாகவும் — எல்லாமாக இருக்கும் கண்ணனையே தங்களுடன் அனுப்பி உய்விக்குமாறு நந்தகோபரிடம் வேண்டுகின்றனர். அதனால்தான் “எம்பெருமான் நந்தகோபாலா” என்று, பகவானின் நாமத்தையே சொல்லி அழைக்கிறார்கள். அவர்கள் வந்திருப்பது கண்ணனுக்காகத்தான் என்பதும் இதனால் தெளிவாகிறது.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ ரகசியங்களும் இங்கே குறிப்பாக வெளிப்படுகின்றன என்று பெரியோர் கூறுவர்:

அம்பரம் – ஓம் (ப்ரணவம்)

தண்ணீர் – நமோ (சரணாகதி)

சோறு – நாராயணாய (பரத்துவம்)

குருபரம்பரை சம்பிரதாயத்தில், இப்பாசுரம் எம்பெருமானார் — ஸ்ரீ ராமானுஜரை — துயிலெழுப்புவதாகவும் கொள்ளப்படுகிறது. அதனால்தான் “பெரும்புதூர் மாமுனிக்கு பின்னானாள் வாழியே” என்று ஆண்டாளுக்கே மங்களாசாசனம் பாடப்படுகிறது. அடியார்களை உய்விக்க அவதரித்த எம்பெருமானாரை, “அம்பரமே தண்ணீரே சோறே” என்று கோதை நாச்சியார் இங்கே போற்றுவதாகவும் கொள்ளலாம்.

எம்பெருமானார் திருமந்திரம், த்வயம், சரமச்லோகம் என்ற மூன்றாகவே விளங்குவார் என்று அண்ணங்கராச்சார் சுவாமிகள் கூறுவார். அதுபோலவே, இப்பாசுரத்தில் துயிலெழுப்பப்படும் பலராமனும் — ஆதிசேஷ அவதாரமாதலால் — எம்பெருமானாரோடு ஒத்த சாயை கொண்டவராகக் கருதப்படுகிறார்.

இவ்வாறு, இந்தப் பாசுரம் வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் சிறுமியர் எழுப்பும் காட்சி போல இருந்தாலும், உள்பொருளில் அது ஆசார்யத் தத்துவம், சரணாகதி ரகசியம், பரமபுருஷார்த்த விளக்கம் ஆகிய அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்ட ஒரு ஆழமான வைஷ்ணவ உபதேசமாக விளங்குகிறது.