நாயகனாய் நின்ற

ஆண்டாள் தம்மைத் தமிழ்க் கவிஞையென்று தாமே வெளிப்படையாக அறிவிக்கின்றாள். திருப்பாவையில் “சங்கத் தமிழ்” எனச் சொல்லி, நாச்சியார் திருமொழியில் “செந்தமிழ்”, “தூய தமிழ்” எனத் தமது பாவனை மொழியின் மேன்மையை உரைத்தருளுகிறாள். ஆகவே, ஆண்டாளின் பாடல்களில் அகமும் புறமும் இயற்கையாக ஒன்றிணைந்து, எவ்விதக் கற்பனைக் கட்டாயமுமின்றி சுயமாக இயங்குகின்றன.

ஆயினும், திருப்பாவையின் அக உலகம், நாச்சியார் திருமொழியின் அக உலகத்துடன் ஒத்ததல்ல. திருப்பாவையில் வருபவர்கள் இளமைப்பருவத்தின் வாசற்படியை இப்போதுதான் கடந்த சிறுமியர். அவர்கள் காணும் உலகம் வியப்பையும் ஆனந்தத்தையும், அதே சமயம் பல கேள்விகளையும் எழுப்புவதாக உள்ளது. அவர்கள் எங்கு சென்றாலும் தனித்தனியாக அல்ல; கூட்டமாகவே செல்கின்றனர். “நான்” என்ற சொல் எங்கும் ஒலிப்பதில்லை; எங்கும் “நாம்” என்ற சமூக சிந்தனையே பிரதானமாக நிற்கிறது.

ஆனால் நாச்சியார் திருமொழியில், “கோழியழைப்பதன் முன்னம் குடைந்து நீராடுவான் போந்தோம்” என்று தோழியரை உடன் சேர்த்துப் பாடினாலும், அங்கே வெளிப்படுவது தனிப்பெண்ணின் அனுபவம். காதலும் கலவியும் குறித்த தெளிவுணர்வும், பெண்ணிய உணர்வும், சேர்க்கைக்காக ஏங்கும் உள்ளத்துடிப்பும் அப்பாடல்களில் நன்கு வெளிப்படுகின்றன. அது ஒருவகையில் தனிநபரின் அகக்குரல்.

இந்நிலையில், இப்போது நாம் இந்தத் திவ்யப் பிரபந்தத்தின் மூன்றாம் பிரிவினுள் பிரவேசிக்கின்றோம். பதினாறு முதல் இருபத்திரண்டு வரையுள்ள ஏழு பாசுரங்களில், நந்தகோபன் திருமாளிகையின் பிரதான வாயிலில் நின்று காவலனை எழுப்புவதிலிருந்து ஆரம்பித்து, உள்ளகக் காவலன், பின்னர் நந்தகோபர், யசோதை, பலதேவன், நப்பின்னை ஆகியோரைத் தொடர்ந்து, இறுதியில் ஸ்வயமேவ ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எழுப்பும் முறையை ஆண்டாள் அருளிச் செய்கிறாள்.

முன்னருள்ள பத்து பாசுரங்களில், திருவாய்ப்பாடி முழுவதிலுமுள்ள கோபியரை ஆண்டாள் எழுப்பி, அவர்களனைவரையும் ஒருங்கிணைத்து, இப்போது அந்தக் கூட்டத்துடன் நந்தகோபருடைய திருமாளிகையை நோக்கி ஸ்ரீகிருஷ்ணனை எழுப்பச் செல்லும் நிலை விவரிக்கப்படுகிறது.

இரண்டாம் பாசுரத்தில் ஆண்டாள், “செய்யாதன செய்யோம்” என்று, மூத்தோர் காட்டிய மார்க்கத்தை மீறி, தனிப்பட்ட முறையில் பகவத் தியானத்தில் ஈடுபடமாட்டோம் என்கிற விரதத்தை அறிவித்தாள். அதாவது, பக்தர்களின் துணை இன்றிப் பரமபதநாதனை அடைய முயல்வதில்லை என்பதே அதன் உள்பொருள். அந்த நியமத்தையே இப்பாசுரங்களிலும் அவர்கள் கடைபிடிக்கின்றனர்.

ஸ்வாமி நம்மாழ்வார், “வேதம் வல்லார்களைக் கொண்டு விண்ணோர் பெருமான் திருப்பதம் பணிந்து” என்று, பகவானை அணுக வேண்டிய மார்க்கத்தை மிக உன்னதமாக உபதேசிக்கிறார். வேதார்த்தங்களில் தேர்ந்த ஆச்சார்யர்களின் வழிகாட்டுதலோடே நித்யஸூரிகளின் நாதனான பரமாத்மாவின் திருவடிகளைச் சரணடைய வேண்டும் என்பதே அதன் தாத்பரியம். இதையே பாஞ்சராத்திர சாஸ்திரமும் உறுதிப்படுத்துகிறது — ஆலயத்தில் பிரவேசிக்கும் முன், வாயிற்காவலரின் அனுமதியைப் பெற்று உள்ளே செல்ல வேண்டும் என்று அது விதிக்கிறது.

இந்தச் சாஸ்த்ர நியமங்களை எழுத்தறிவால் அறிந்தவர்கள் அல்லாத இளங்கோபியர், ஸ்ரீவைஷ்ணவ குலத்தில் பிறந்தவர்களாகையால், முன்னோர்களிடமிருந்து வழிவழியாக வந்த அனுஷ்டானங்களின் மூலம் இவ்வாசாரங்களை இயல்பாகவே உட்கொண்டவர்களாக விளங்குகின்றனர். ஆகையால், நேரடியாக ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அணுகாது, முதலில் அவரைச் சூழ்ந்திருப்பவர்களை எழுப்பும் இம்முறை, அவர்களுடைய சமயநெறி பூரணத்தையும் பரம்பரை சார்ந்த பக்தி மரபையும் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.

திருப்பாவையின் அடுத்த ஐந்து பாசுரங்களும் கண்ணனைச் சுற்றியிருப்பவர்களைப் பற்றியே உரைக்கின்றன — வாயிற்காப்போன், கோயில் காப்போன், யசோதை, நந்தகோபன், பலராமன் முதலியோர். இவர்களிடையே முக்கியமானவளாக நப்பின்னைப் பிராட்டி விளங்குகிறாள். இறைவனிடம் சேர்வதற்கு பரிந்துரைக்கும் புருஷகார பூதையாக அவள் அமைந்திருக்கிறாள்.

“நமக்குத் தலைவனாய், அரணாய், அரசனாய் விளங்கும் நந்தகோபருடைய திருக்கோயிலுக்குக் காவலாய் நிற்பவனே! மலர்மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய தோரண வாயிலை காத்து நிற்பவனே! ஆயர்பாடியில் வாழும் கோபியருக்காக, மாணிக்க மணிகள் பதிக்கப்பட்ட கதவைத் திறந்திடுக. அதிசய குணங்களும், அதிசயச் செயல்களும் உடைய மாயனாகிய நீலமேனி மணிவண்ணன், நோன்புக்கான பறையைத் தருவதாக எங்களுக்கு நேற்றே வாக்களித்தான். அவனைத் துயிலெழுப்புவதற்காகத் தூய உடலும் தூய உள்ளமும் கொண்டு வந்துள்ளோம்.” எனவே, எவ்விதச் சச்சரவுமின்றி, மறுப்புமின்றி, காவலனாகிய நீ அந்தப் பெரும் வாயிற்கதவைத் திறந்து, நோன்பிருந்து கண்ணனை வழிபட எங்களுக்கு அனுமதி அளிக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் வேண்டுகின்றனர்.

ஒருவர் ஏதோ ஒரு செயலைச் செய்ய வருகிறான் என்பதை அறிந்தபோது, அதனை உடனே மறுத்து, “இது ஆகாது, இதனால் பயன் இல்லை” என்று அபசகுன வார்த்தைகள் பேசக் கூடாது. முதலில் அவன் நோக்கத்தை முழுமையாக அறிந்து கொண்டு, பின்னர் சாந்தமாக அறிவுரை வழங்க வேண்டும். சொற்கள் மனித வாழ்வில் எத்துணை முக்கியமானவை என்பதைக் ஆண்டாள் இப்பாசுரத்தின் வாயிலாக எடுத்துரைக்கிறாள்.

“நாயகனாய் நின்ற நந்தகோபருடைய கோயில் காப்போனே! கொடி தோன்றும் தோரண வாயில் காப்போனே!” என்று காவலர்களை அழைத்து, மணிக்கதவைத் திறந்து உள்ளே அனுமதிக்குமாறு கோருகின்றனர்.

அதற்கு காவலர்கள், “பயமுள்ள க்ஷேத்ரத்தில், மத்யராத்திரியில் வந்து கதவைத் திறக்கச் சொல்கிறீர்களே! நீங்கள் யார்?” என்று வினவுகின்றனர். பூர்வாசார்யர்கள், இந்த ஆய்ப்பாடியை திருஅயோத்தியுடன் ஒப்பிட்டு, ஆனால் அதைவிட ஆபத்துகள் நிறைந்த தலமாக விளக்குகின்றனர். அயோத்தி ராமனுக்குப் பாதுகாப்பானது; ஆய்ப்பாடி கண்ணனுக்கு எப்போதும் ஆபத்துகள் சூழ்ந்திருக்கும் இடம். அசையும் சகடம், அசையாத மரம், பெண் உருவிலான பூதனை, குதிரை, யானை, கொக்கு — அனைத்தும் தீங்கு விளைவிக்கக் கூடியவையே. ஆகையால் காவல் அவசியம்.

“நாங்கள் ஆயர் சிறுமியர்” என்று ஆண்டாள் பதிலளிக்கிறாள். அதற்கு காவலர்கள், “சிறுமியர் என்றாலே நம்ப முடியாது. பெண் வடிவில் வந்த பூதனை போல ஆபத்துகள் முன்பும் வந்துள்ளன. ஆயர்குலத்தவராகவே இருந்தாலும், இந்நேரத்தில் வருவதற்குக் காரணம் என்ன?” என்று கேட்கின்றனர்.

அதற்கு ஆண்டாள், “நாங்கள் பாவை நோன்புக்காக பறை முதலான சாதனங்களைப் பெறவே வந்தோம். அவற்றை வழங்குவதாக அந்த மாயன் மணிவண்ணன் எங்களுக்கு முன்பே வாக்கு தந்திருக்கிறான். அந்த வாக்கை அடைவதற்காகவே, தூய மனத்துடன் வந்துள்ளோம்; துஷ்கர்ம எண்ணம் எங்களுக்கில்லை” என்று உரைக்கிறாள்.

“பெருமானே வாக்கு தந்தானா? அப்படியானால் சரி; ஆயினும் சந்தேகம் இருக்கிறது” என்று காவலர்கள் தயங்க, கோபியர்கள், “வாயால் முன்னம் முன்னம் மாற்றாதே அம்மா!” என்று உருக்கத்தோடு விண்ணப்பிக்கிறார்கள். மாற்றி மாற்றிப் பேசாதீர்கள்; உள்ளே அவன் இருக்க, வெளியே நாங்கள் தவித்து நிற்கிறோம்; இனியும் சோதிக்க வேண்டாம் என்று உருகுகின்றனர்.

அவர்களின் பக்தியால் மனமிரங்கிய காவலர்கள் இறுதியில் அனுமதி அளிக்கிறார்கள். ஈச்வரன் வாசம் செய்யும் இம்மாளிகையில் அசேதனங்கள்கூட அவனுக்கு அனுகூலமாகவே செயல்படுகின்றன. இந்தக் கதவுகளே, வெளியிலிருந்து வரும் பகவத் விரோதிகளைத் தடுக்கவும், உள்ளே புகுந்த பக்தர்களை வெளியே விடாமல் அவனோடு சேர்த்தே வைத்திருக்கவும் செய்கின்றன.

பூர்வாசார்யர்கள் கூறுவது போல, “அநதிகாரிகளுக்கு பகவத் விஷயத்தை வெளிப்படுத்தாமல் மறைக்கும் இயல்பே ஸ்வரூப லக்ஷணம்.” அந்த வகையில், இந்தக் கதவுகளும் தம் இயல்பினாலேயே பக்தர்களைச் சோதித்து, தகுதியுள்ளவர்களையே உள்ளே அனுமதிக்கின்றன.

அதனால், “நேய நிலைக் கதவம் நீக்கேலோர் எம்பாவாய்” என்று, பகவத்ப்ரீதியால் நிரம்பிய இந்தக் கதவைத் தாங்களே திறந்து அருள வேண்டுமென அவர்கள் வேண்டுகின்றனர்; காவலர்களும் அதற்கு இசைந்து கதவைத் திறக்கின்றனர்.

பூர்வாசார்யர்கள் கூறுவதுபடி, இப்பாசுரத்தில் மூன்று தத்துவங்கள் வெளிப்படுகின்றன:

1. பிரமாணம் – பிரமேயம் – பிரமாதா என்ற முக்கோணத் தத்துவம்.
   பிரமாணம்: வேதம், ஸ்ம்ருதி, புராணம், இதிகாசம், திவ்யபிரபந்தம், பிரம்மசூத்திரம்.
   பிரமேயம்: பரமபதத்தில் வீற்றிருக்கும் ஸ்ரீமன் நாராயணன்; வியூகம், விபவம், அர்ச்சை, அந்தர்யாமி.
   பிரமாதா: ஆச்சார்யர்.

   சுருக்கமாகச் சொன்னால், மந்திரம், பரதேவதை, ஆச்சார்யன் — இந்த மூன்றின்மேலும் பரிபூரண நம்பிக்கை அவசியம் என்பதே கருத்து.

2. இப்பாசுரத்தில்
   – கோயில் காப்பான் → மூல மந்திரம்
   – கொடி தோன்றும் தோரண வாயில் காப்பான் → த்வயம்
   – “நென்னலே வாய் நேர்ந்தான்” → சரம ஸ்லோகம்
   என மூன்று ரஹஸ்யங்களும் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன.

3. “மணிக்கதவம் தாள் திறவாய்” என்பது, இந்த மூன்று மந்திரங்களையும் உபதேசிக்குமாறு சிஷ்யன் ஆச்சார்யனை வேண்டிக் கொள்வதைக் குறிக்கும்.

4. “தூயோமாய் வந்தோம்” என்று கோபியர் சொல்வது, வாக்கு–மனம்–காயம் என முக்காரண சுத்தியோடு பகவானை அணுகும் அடியார்களின் நிலையை உணர்த்துகிறது.

5. “துயிலெழப் பாடுவான்” என்பது, எம்பெருமானைத் துதித்து, அவன் புகழ் பாடுவதன் மூலம் ஸம்ஸார பந்தத்திலிருந்து விடுபடும் மார்க்கத்தை எடுத்துரைக்கிறது.

6. “மாயன் மணிவண்ணன் நென்னலே வாய் நேர்ந்தான்” என்பதன் உள்பொருள், ஒரு சிஷ்யன் ஆச்சார்யனை அடைந்து உபதேசம் பெறத் தயாராகும் அந்தக் கணத்திலேயே, அவன் பகவத் கருணைக்குப் பாத்திரனாகிவிடுகிறான் என்பதே.

7. “நேய நிலைக் கதவம்” என்பது, இடையறாது வளர்கின்ற பகவத் ப்ரீதியையும், தடையற்ற பக்தி ஓட்டத்தையும் குறிக்கிறது.