“கற்றுக் கறவைக் கணங்கள் பல கறந்து”

 “கற்றுக் கறவைக் கணங்கள் பல கறந்து”

“கற்றுக் கறவைக் கணங்கள் பல கறந்து” என்ற இப்பாசுரத்தில், ஆண்டாள் ஒரு அபூர்வமான சிறப்புகளை உடைய கோபிகுலப் பெண்ணைத் துயிலெழுப்புகின்றாள். அவள் சாதாரணப் பெண் அல்ல; குலமாதவம், வடிவழகு, குணநிறைவு, ஐஸ்வர்யம், பக்தி — இவையனைத்திலும் சிறந்தவளாக விளங்கும் உத்தம ஸ்திரீ. “கண்ணனே உபாயமும் உபேயமும்” என்ற தத்துவத்தில் உறுதியுற்ற பரமபக்தையாய் இருந்தாலும், அவளையும் ஆண்டாள் எழுப்புவது, பகவத் அனுபவத்திற்கு முறையான அனுஷ்டானம் அவசியம் என்பதைக் காட்டவே ஆகும்.

இப்பாசுரத்தில் ஆண்டாள்,“கோவலர்தம் பொற்கொடியே”, “புற்றரவல்குல் புனமயிலே”, “செல்வப் பெண்டாட்டி”என்று மூன்று விதமான விசேஷ நாமங்களால் அந்தக் கோபிகையைச் சிறப்பிக்கின்றாள். திருஆய்ப்பாடியிலே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எவ்வாறு தனித்த சிறப்புடன் விளங்குகிறானோ, அதேபோல் அவளும் அங்கு அனைத்திலும் முதன்மை பெற்றவள். அழகிலும், பண்பிலும், செல்வத்திலும், பக்தியிலும் அவளுக்குச் சமமானவர் இல்லை. ஆகையால், ஆண்டாள் அவளை பொதுவான அழைப்பால் அல்லாது, உயர்ந்த உவமைகளாலும் உருவகங்களாலும் வர்ணிக்கின்றாள்.

இன்றைய காலத்தில் தமிழ்ப் பெயர்கள் அரிதாகிவிட்டன என்பது பொதுவான அனுபவம். இதற்குப் பிராமண சமூகத்தையே காரணம் கூற இயலாது. குறிப்பாக வைணவக் குடும்பங்களில் மணிவண்ணன், அழகிய மணவாளன், அலர்மேல் மங்கை, ஆண்டாள், நப்பின்னை, குறுங்குடி, செல்வி போன்ற தமிழ்ப்பெயர்கள் இன்னும் வழக்கிலேயே உள்ளன. ஆனால் “பொற்கொடி”, “சுடர்க்கொடி” போன்ற பெயர்கள் இன்று அரிதாகிவிட்டன. “தங்கப்பெண்” என்ற பெயர் உண்டு; ஆனால் “செல்வப்பெண்” இல்லை. இங்கே ஆண்டாள் ஒரே பெண்ணை மூன்று விதமாக — பொற்கொடி, புனமயில், செல்வப்பெண்டாட்டி — என அழைக்கிறாள். கண்ணன் ஊருக்கே ஒரே பிள்ளை என்றால், இவள் அந்த ஊருக்கே ஒரே பெண் என்பதுபோல் அமைந்த உருவகம் இது.

அந்தக் கோபிகை, “கண்ணன் விசேஷமானவன் என்றால், அவனுக்குச் சமமான விசேஷத்தை உடைய நான் ஏன் தனியே விரதம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்? அவனே வந்து என்னை அடைய முயலலாமே” என்ற உள் நிலையோடு, தன் மேன்மையிலும் ஸ்வரூப விசேஷத்திலும் மனம் நிறைந்து, அமைதியாகத் துயில்கின்றாள். இந்த உள் அகம்பாவத்தின் மெல்லிய நிழலையே ஆண்டாள் சுட்டிக் காட்டி, அவளைத் துயிலெழுப்புகிறாள்.

பகவத் சம்பந்தம் எவ்வளவு உயர்ந்ததாக இருந்தாலும், பகவத் பிராப்திக்கான உபாயமான அனுஷ்டானத்தை விலக்க முடியாது. அகங்காரத்தின் அணுவளவும் கலக்காத அடக்கமும் அனுகூல்யபாவமும் தான் சாதகனுக்குச் சிறந்த ஆபரணம் என்பதை இப்பாசுரம் நுணுக்கமாக உணர்த்துகிறது.

“கன்றுகளை ஈன்று, நிறைய பால் சுரக்கும் பசுக்களைக் கறக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டவர்களும், பகைவர்களின் வலிமை அழிய, அவர்களுடைய இருப்பிடத்திற்கே சென்று போர் புரியும் வீரர்களுமான, குற்றமற்ற இடையர் குலத்தில் பிறந்த பொற்கொடியே! புற்றிலிருந்து எழும் நாகத்தின் கழுத்தைப் போன்ற மென்மையான இடையையும், கானக மயிலின் சாயலையும் உடையவளே! எழுந்து வா! ஊரிலுள்ள தோழியரும் உறவினரும் எல்லோரும் வந்து உன் இல்ல முற்றத்தில் கூடி, கார்மேக நிறமுடைய கண்ணனின் திருநாமங்களைப் பாடிக்கொண்டிருக்கின்றோம். செல்வம் நிறைந்த பெண்ணே! நீ இவ்வாறு அசையாமலும் பேசாமலும் உறங்குவதன் பொருள் எமக்குத் தெரியவில்லை” — என்றபடி ஆண்டாள் அழைக்கின்றாள்.

“கற்றுக் கறவைக் கணங்கள் பல கறந்து” என்ற சொல்லுக்கு, வைணவ ஆசாரியர்கள் அளிக்கும் விளக்கம் சிறப்புடையது. அந்த கோவலரின் இல்லத்தில் எண்ணிக்கையற்ற பசுக்கள் இருந்தன; அவற்றில் கன்றுகள் இன்னும் சிறியவையாக இருந்தபோதிலும் பால் சுரக்கத் தொடங்கியிருந்தன. அதாவது, கன்று என்றும் கறவை என்றும் இரு நிலைகளும் ஒருங்கே பால் தருகின்றன. இது சிறு வயதிலேயே ஞானம் பொழியும் ஆச்சார்யர்களை நினைவூட்டும் உருவகம். அவ்விடையர், தம் தேவைக்கும் பிறர் தேவைக்கும் பால் கறந்து, பசுக்கள் துன்புறாதபடி அவற்றைக் காத்து, கடினமான தொழிலையும் மனமகிழ்வோடு ஆற்றியவர்களாக இருந்தனர். அதே சமயம், “செற்றார் திறலழியச் சென்று செருச்செய்யும்” தன்மை உடையவர்களாக, பகைவரின் இருப்பிடத்திற்கே சென்று அவர்களை வென்று அடக்கும் வீரத்தையும் பெற்றிருந்தனர்.

இங்கே “கற்றுக் கறவைக் கணங்கள்” என்பது, புராணம்–இதிகாசம்–உபநிடதம் ஆகியவற்றைக் கற்று, அதன் ஞானத்தைச் சுரக்கும் ஆச்சார்யப் பரம்பரையையும் குறிக்கிறது. அவர்களைச் சுற்றி சீடர்கள் கூடியிருப்பதும் இச்சொல்லில் நுண்ணிய பொருளாக அடங்கியுள்ளது.

“ஆயருக்கு பகைவர் யார்?” என்ற கேள்வி இயல்பாக எழலாம். கண்ணனுக்கு எதிரானவர்கள் யாரோ, அவர்களே ஆயர்பாடி முழுவதற்கும் பகைவர்கள். ஆகையால் ஆண்டாள் தனிப்பட்ட பெயரைச் சொல்லாமல் “செற்றார்” என பொதுவாகக் குறிப்பிடுகிறாள்.

“செற்றார் திறலழியச் சென்று செருச்செய்யும்” என்பது, வேதங்களைப் பிழையாக விளக்கும் அவைதிகர்களையும், நம்பிக்கையற்ற வாதிகளையும் சாஸ்த்ரார்த்தத்தில் வென்று, பக்தி மார்க்கத்தின் மேன்மையை நிலைநாட்டும் வைணவ சம்பிரதாயத்தின் ஆற்றலைக் குறிக்கிறது.

அக்கோவலர் பகைவரை வென்றாலும் அவர்களை அழிப்பதில்லை. அதனால்தான் ஆண்டாள் அவரை “குற்றமொன்றில்லாத கோவலர்” என்கிறாள். மேலும், பக்தி–ஞான யோகங்களில் உயர்ந்த நிலையில் இல்லாவிட்டாலும், கர்மயோகத்தைச் சிறப்பாக அனுஷ்டிப்பதே பரமனுக்குப் போதுமானது என்பதையும் இந்தச் சொல் வழியாகக் காட்டலாம்.

“குற்றமொன்றில்லாத கோவலர் தம் பொற்கொடியே” என்பது, வேதங்களை காக்கும் ஆச்சார்யர்களை அடைந்து அவர்களிடமிருந்து ஞானம் பெறும் உத்தம சீடனைச் சுட்டும் உவமை. ‘கோ’ என்பது வேதம்; அதை காப்பவர் கோவலர். அத்தகைய ஆச்சார்யராகிய கொழுகொம்பில் படர்ந்து வளரும் கொடிபோல், சீடன் ஞானத்தில் உயர்வது இங்கு குறிப்பாகிறது.

அப்படிப்பட்ட குற்றமற்ற கர்மயோகியின் வீட்டில் பிறந்த பெண், “பொற்கொடி”யாகவே இருப்பாள் அல்லவா? அத்தகையவள் இவ்வாறு உறங்கிக்கிடப்பது பொருத்தமா என்று ஆண்டாள் விசனிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.

பாசுரங்களுக்கு இடையிலான கால ஓட்டத்தையும் ஆண்டாள் நுட்பமாகக் காட்டுகிறாள். எட்டாவது பாசுரத்தில் “எருமைச் சிறுவீடு மேய்வான்” என்று காலையைச் சுட்டினாள்; இப்போது பால் கறக்கும் நேரம் நெருங்கிவிட்டதைச் சுட்டி, உறங்குபவளை எழுப்புகிறாள்.

“புற்றரவல்குல் புனமயிலே” என்ற உவமையில், பாம்பையும் மயிலையும் ஒரே வர்ணனையில் சேர்த்த கவிநயம் கண்கொள்ளாக் காட்சியளிக்கிறது. உறங்கும் அவளது கூந்தல் பரந்து கிடப்பது, மயில் தோகை விரித்தாடுவது போலத் தோன்றுகிறது. “புனமயில்” என்பது இயல்பாகத் தன் வனத்தில் சுதந்திரமாக உலாவும் மகிழ்ச்சியான நிலையை உணர்த்துகிறது.

பொற்கொடி, புனமயில் போன்ற உவமைகள் அவளது மென்மையான இயல்பைக் காட்டினாலும், “புற்றரவல்குல்” என்ற சொல் அவளுடைய வைராக்கியத்தையும் உறுதியையும் சுட்டுகிறது. படமெடுக்கும் நாகத்தின் கழுத்தைப் போன்ற இடை என்பது, கண்ணனை அடைய வேண்டுமென்ற திடமான நோக்கத்தையும், சிற்றின்ப ஆசைகள் சுருங்கிய நிலையும் குறிக்கிறது என்று வைணவப் பெரியோர் விளக்குகின்றனர்.

அவளது வெளிப்புற அழகை இவ்வளவு விரிவாக ஆண்டாள் வர்ணிப்பதிலிருந்தே, அவளது அகஅழகு — பரமபக்தி, ஞானம், அடக்கம் — ஆகியவை நிறைந்தவை என்பதைக் கருத வேண்டும்.

“புற்றரவு” என்பது ஆச்சார்ய பக்தியும் அடக்கமும் கொண்ட சீடனைச் சுட்டும். புற்றில் சுருண்டிருக்கும் நாகம்போல் தன்னை அடக்கிக் கொள்வதைக் குறிக்கும். “புனமயிலே” என்பது பரமனின் திருநாமங்களைப் பாடி ஆனந்தத்தில் திளைக்கும் நிலையைக் குறிக்கும்.

மயிலை நினைத்தவுடன் ஆண்டாளுக்கு மழைமேகம் நினைவுக்கு வருவது இயல்பு. மழைமேகத்தைப் பார்த்தால் மயில் தோகை விரிக்கும். மழைமேகத்தின் கருமை நிறமே கண்ணனின் திருமேனி நிறம். ஆகவே “முகில்வண்ணன் பேர் பாட” என்று தொடர்கிறது. முற்றத்திற்குள் புகுந்து, சுற்றத்துத் தோழியர் அனைவரும் கூடி, முகில்வண்ணனின் நாமங்களைப் பாடுகின்றனர். இதன் உட்பொருள் — வைகுண்டத்திலிருந்து வந்த பெருமாள் தூதர்களாகிய பெரிய அடியார்கள், உன் சூட்சும சரீரத்தை அணுகி, உன்னை பரமபதத்திற்கு அழைத்துச் செல்லக் காத்திருக்கின்றனர் என்பதாகும்.

“சிற்றாதே” — அறிந்தும் அறியாமலும் செய்த கர்மங்களின் பயன் குறித்து மனக்கவலை கொள்ளாதே.

“பேசாதே” — அகங்காரமும் மமகாரமும் ஒழிந்து, பகவான் திருநாமங்களைத் தவிர வேறொன்றையும் மொழியாதே.

நீ செல்வப் பெண்டாட்டி — கண்ணனுக்கே உரியவள்; கிருஷ்ணானுபவமே செல்வமாக உடையவள். “எற்றுக் குறங்கும் பொருளேலோர் எம்பாவாய்” — எங்கள் அஞ்ஞானத்தையும் குறைகளையும் நீக்கி, எங்களை உய்வடையச் செய்யாமல் இருப்பதன் பொருள் என்ன?

இவ்வாறு, கடமையைச் செய்வதே இறைசேவையாகும் என்ற உண்மையை, கோதை நாச்சியார் இந்தப் பாசுரத்தின் வாயிலாக ஆழமாக வலியுறுத்துகிறாள் என்று கொள்ளலாம்.

ஆண்டாள் த்ரிவடிகளே சரணம்

ஆழவார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்